Faillissementswet

Artikel 218

HISTORISCH

Je bekijkt een oudere officiële versie van 01-01-2007.

Deze versie geldt vanaf 01-01-2007.

Ten bepaalden dage hoort de rechtbank in raadkamer de schuldenaar, de rechter-commissaris zo die is benoemd, de bewindvoerders en de in persoon bij schriftelijk gemachtigde of bij procureur opgekomen schuldeisers. Iedere schuldeiser is bevoegd om, zelfs zonder opgeroepen te zijn, op te komen.
De rechtbank kan de schuldenaar definitief surseance verlenen, tenzij zich daartegen verklaren hetzij houders van meer dan één vierde van het bedrag der ter vergadering vertegenwoordigde, in artikel 233 bedoelde, schuldvorderingen, hetzij meer dan één derde der houders van zodanige vorderingen.
Over de toelating tot de stemming beslist, bij verschil, de rechtbank.
Surseance kan nimmer definitief worden verleend, indien er gegronde vrees bestaat, dat de schuldenaar zal trachten de schuldeisers tijdens de surseance te benadelen of het vooruitzicht niet bestaat, dat hij na verloop van tijd zijn schuldeisers zal kunnen bevredigen.
De rechtbank, het verzoek afwijzende, kan bij dezelfde beschikking de schuldenaar in staat van faillissement verklaren. Wordt het faillissement niet uitgesproken, dan blijft de voorlopig verleende surseance gehandhaafd tot de beschikking der rechtbank in kracht van gewijsde is gegaan.
Indien een aanvrage tot faillietverklaring en een verzoek tot surseance gelijktijdig aanhangig zijn, komt eerst het laatste in behandeling.
De beschikking op het verzoek is met redenen omkleed en wordt uitgesproken ter openbare terechtzitting.

Vergelijking met vorige versie

Vergeleken met 01-01-2002

Tekst van deze versie

Ten bepaalden dage hoort de rechtbank in raadkamer de schuldenaar, de rechter-commissaris zo die is benoemd, de bewindvoerders en de in persoon bij schriftelijk gemachtigde of bij procureur opgekomen schuldeisers. Iedere schuldeischerschuldeiser is bevoegd om, zelfs zonder opgeroepen te zijn, op te komen.
De rechtbank kan dende schuldenaar definitief surséancesurseance verleenen,verlenen, tenzij zich daartegen verklaren hetzij houders van meer dan één vierde van het bedrag der ter vergadering vertegenwoordigde, in artikel 233 bedoelde, schuldvorderingen, hetzij meer dan één derde der houders van zoodanigezodanige vorderingen.
Over de toelating tot de stemming beslist, bij verschil, de rechtbank.
SurséanceSurseance kan nimmer definitief worden verleend, indien er gegronde vrees bestaat, dat de schuldenaar zal trachten de schuldeischersschuldeisers tijdens de surséancesurseance te benadeelenbenadelen of het vooruitzicht niet bestaat, dat hij na verloop van tijd zijnezijn schuldeischersschuldeisers zal kunnen bevredigen.
De rechtbank, het verzoek afwijzende, kan bij dezelfde beschikking dende schuldenaar in staat van faillissement verklaren. Wordt het faillissement niet uitgesproken, dan blijft de voorloopigvoorlopig verleende surséancesurseance gehandhaafd tot de beschikking der rechtbank in kracht van gewijsde is gegaan.
Indien eeneeen aanvrage tot faillietverklaring en een verzoek tot surséancesurseance gelijktijdig aanhangig zijn, komt eerst het laatste in behandeling.
De beschikking op het verzoek is met redenen omkleed en wordt uitgesproken ter openbare terechtzitting.

Nog geen automatische verwijzingen.

Deze actie vereist een account

Inloggen Account maken

← terug naar Faillissementswet

Faillissementswet

Inhoud

Artikel 218

Vergelijking met vorige versie

Tekst van deze versie