Indien het gedrag van een persoon als gevolg van zijn psychische stoornis, niet zijnde een psychogeriatrische aandoening of een verstandelijke handicap, leidt tot ernstig nadeel kan als uiterste middel verplichte zorg als bedoeld in artikel 3:1 worden verleend, indien:
er geen mogelijkheden voor zorg op basis van vrijwilligheid zijn;
er voor betrokkene geen minder bezwarende alternatieven met het beoogde effect zijn;
het verlenen van verplichte zorg, gelet op het beoogde doel van verplichte zorg evenredig is; en
redelijkerwijs te verwachten is dat het verlenen van verplichte zorg effectief is.